വേലിക്കെട്ടുകൾ (നീണ്ടകഥ) - 7

Metrom Australia Aug. 4, 2020

ഉസ്മാന്‍ രാത്രി  വളരെ വൈകിയാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്, ആരെയും  വിളിക്കാതെ പുറത്തെ ബഡാപുറത്ത് കയറി കിടന്നു.

ഉറക്കം വരുന്നില്ല, എങ്കിലും   ചിന്തകള്‍ പലതും  പാതിവഴിയില്‍ ഉടഞ്ഞും  പുതിയവ മെനഞ്ഞും രാത്രി യുടെ യാമങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി, പുലരാന്‍ നാലു നാഴിക  ബാക്കി യുള്ളപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി, പുറത്ത് അയലില്‍ വിരിച്ചിരുന്ന തന്റെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങള്‍ കൂടി ചുരുട്ടി യെടുത്തു.

എങ്ങോട്ട് പോകണം എന്ന് ലക്ഷ്യമില്ലായിരുന്നു 
നടന്നെത്തിയത് കുന്നിന്‍ മുകളിലെ തന്റെ പത്ത് സെന്റ് വസ്തുവിലാണ്.

പണ്ട് ചിട്ടി കിട്ടയപ്പോള്‍ വാങ്ങിയിട്ടതാണീ തരിശ് സ്ഥലം,  
വെറും തരിശല്ല, കുറച്ച് കാട്ടുമരങ്ങളും മരുതും ഇരൂളുമൊക്കെയുണ്ട്, മറ്റ് ആദായങ്ങളൊന്നുമില്ല

എന്തെങ്കിലും മാനസിക വിഷമം വരുമ്പോള്‍  ഉസ്മാന്‍ ഇവിടെ വന്നിരിക്കും

കുട്ടകല്ലുകളടങ്ങിയ കറുത്ത മണ്ണ് കിളച്ച് മറിച്ച് തെങ്ങും, കുരുമുളക് വള്ളിയും വെക്കുന്നതിനെ പറ്റി മനകോട്ട കെട്ടും
ഒരു ചെറിയ  തറകെട്ടി മണ്‍കട്ട കൊണ്ട് ചുമര് തീര്‍ത്ത് ഓല മേഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു വീട്  മനസില്‍ രൂപകല്‍പന ചെയ്യും അവിടെ ഞാനും മൈമൂനയും മാത്രം,,,,   മൈമൂന ,,

എന്തായി പോയ കാര്യം,,,,   വീട്ടില്‍  നിന്നെ കാണാഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക്  തോന്നി നീ ഇവിടെ  തന്നെ  കാണുമെന്ന് യൂസപ്പാണ്,, തന്റെ അടുത്തു വന്ന്  ഒരു വട്ടയില പറിച്ച് നിലത്തിട്ട് ഇരുന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിമുതല്‍ മഴ പെയ്തതേ ഇല്ല അല്ലേ
ഉസ്മാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍  യൂസഫ് വെറുതെഎന്നോണം ചോദിച്ചു.

ഇന്നലെ മൈമൂന യുടെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടില്‍  ആളൊഴിയും വരെ ഉസ്മാന്‍ അടുത്തുള്ള നമസ്കാരപള്ളിയുടെ വരാന്തയിലിരുന്നു.

അസര്‍ നമസ്കാരത്തിന് വന്ന അമ്മവനും  ബന്ധുക്കളും ഉസ്മാനെ കണ്ട് അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു  അല്ലാ ഇതാര് പുത്യാപ്ലയോ
എന്തേ ഇവിടെ ?

ഉസ്മാന്‍, മുഖവുരയില്ലാതെ പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ എന്റെ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുപോകാന്‍ വന്നതാ,

പൊന്നിന്റെയും പണത്തിന്റെയുമൊന്നും കണക്ക് എനിക്ക് നോക്കേണ്ടതില്ല,മൈമൂന ഞാന്‍ നിക്കാഹ് ചെയ്ത പെണ്ണാ,,

ങാഹാ അത് തരക്കേടില്ലാലോ,, അപ്പോള്‍ നീ എന്റെ മരുമകളെ തിരിച്ച് കൊണ്ടോകാന്‍ വന്നതാണ് അല്ലേ
അമ്മവന്‍ കുഞ്ഞിപോക്കര്  സ്വല്‍പം ഗൗരവത്തില്‍ ചോദിച്ചു .

നീ ഇപ്പോള്‍  കുട്ടിയേം കൊണ്ടു പോയാല്‍ നിന്റെ ബാപ്പ രണ്ടിനേം വീട്ടില്‍ നിന്നും അടിച്ചിറക്കും, അപ്പോള്‍ ഈ പ്രായ പൂര്‍ത്തിയായ പെണ്ണിനേം കൊണ്ട് നീ ബസ്റ്റോപ്പില്‍ കിടക്കുമോ?
ഉത്തരവാദിത്ത പെട്ടവര്‍ വരട്ടെ , പെണ്ണിനെ ഞങ്ങള്‍ കൂടെ വിടാം,, പിന്നെ  അന്നവിടെ വച്ച് നിന്റെ ബാപ്പ പറഞ്ഞ കുറേ വാക്കുകള്‍ ഉണ്ടല്ലോ അതിനും സമാധാനം പറഞ്ഞിട്ട് മതി നന്നാവലൊക്കെ പുത്യാപ്ല നേരം വൈകണ്ട വേഗം പോകാന്‍  നോക്ക് മൈമൂന യുടെ അമ്മവന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം മറുത്തൊരു വാക്ക് പറയാനുള്ള ത്രാണി അവളുടെ ബാപ്പാക്കും, ഇല്ലായിരുന്നു.

ഇനിയിപ്പോള്‍ എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം ?

യൂസഫ് ചോദിച്ചു ,, ഉസ്മാന്‍ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

ഉസ്മാന്റെ വീട്ട് കാര് ത്വലാഖ് ചൊല്ലിക്കണമെന്ന വാശിയിലാണ്,
ഇന്നലെ നിന്റെ ബാപ്പയെ അങ്ങാടിയില്‍ വച്ച് കണ്ടിരുന്നു.

യൂസഫേ ഞാനിന്ന് കൂപ്പിലേക്ക് പണിക്ക് പോവുകയാ, എനിക്ക് ഈ കുന്നിന്‍ മുകളിലെ എന്റെ മാത്രം സ്വന്തമായ ഈ മണ്ണില്‍  ഒരു കൂര വെക്കണം, അതിനുള്ള പൈസ വേണം
കൂപ്പീലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് രാത്രി മരം ലോഡ് ചെയ്യാം  ഒരു മാസം കൊണ്ട് ഞാനീ മണ്ണില്‍  ഒരു കൂര പണിയും.

പാവം ഉസ്മാന്‍,,യൂസഫ് ഓര്‍ത്തു.  മനസിന്റെ  ഭാരം മറ്റൊരു  പ്രതീക്ഷ കൊണ്ട്  നേരിടാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണവന്‍,
ഇന്നലെ വരേയുള്ള സര്‍വ്വ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടമായിട്ടും, ഈ ലോകത്തെ തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കാനുള്ള ധൈര്യം,  അല്ലെങ്കില്‍  ബാക്കി ജീവിതം ഒറ്റക്ക് ജീവിച്ച് വീട്ടുകാരോട് പകവീട്ടാനുള്ള വാശി,,,,എന്തോ ആകാം ഇപ്പോള്‍ അവന്റെ മനസില്‍,

 ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് കൂപ്പില്‍ നിന്നു വന്ന  ഉസ്മാന്‍
 കമ്പിയും കൈക്കാട്ടുമായി അവന്റെ സ്വന്തം ഭൂമിയില്‍ കൂരയുടെ പ ണി തുടങ്ങി,

ഇടക്ക് ചില ദിവസങ്ങളില്‍ യൂസഫും വന്ന് സഹായിച്ചു

കട്ട കൊണ്ട് തീര്‍ത്ത രണ്ടു മുറി വീട്ടില്‍   ചുവന്ന മണ്ണു കൊണ്ട് തറയുടെ വശം തേച്ച്  ഭംഗിയാക്കുമ്പോളാണ്,, ഉസ്മാന്റെ അമ്മാവന്‍  പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ട്  അനാദി പീടികയില്‍ ചില്ല്വാനം കെട്ടുന്ന ചേക്കൂട്ടി, അവിടേക്ക് വന്നത്

ഇന്ന് രാത്രി മൈമൂന യുടെ അമ്മാവന്റെ വീട്ടില്‍ വച്ച് ഒരു മധ്യസ്ഥ, മുണ്ട് പോകണം, പറ്റിയാല്‍ ത്വലാഖ് ചൊല്ലി കാര്യം തീര്‍ക്കണം,അമ്മാവന്റെ കല്‍പനയാണ് പോകാതെ പറ്റില്ലെല്ലോ, ഇപ്പോള്‍ ഉസ്മാന്റെ  മനസില്‍ ഒരു മരവിപ്പാണ്,,എന്ത് കേട്ടാലും ഞെട്ടല്‍ തോന്നാത്ത ഒരു തരം മരവിപ്പ്.
 

തുടരും ...

അസീസ് ചക്കിട്ടപാറ

കവർ ചിത്രം : ബിനോയ് തോമസ് 
 

ബന്ധങ്ങൾ (നോവൽ - 18)

Metrom Australia Aug. 3, 2020

മറിയാമ്മച്ചി  അമ്പിളിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കുവാനായി ലേശം മന്ദമായി ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു. " നീ ഈ കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ആരോടും പറയാനൊന്നും  നില്‍ക്കേണ്ട" അപ്പച്ചന്‍  തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ തുക കയ്യില്‍ വാങ്ങിയിട്ട് കോഴിക്കോടിന് പോകുമ്പോള്‍ കൊണ്ടുപോയാല്‍ പോരേ.
 
മറിയാമ്മച്ചിയുടെ പ്രതികരണം കേട്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളിയുടെ മനസ്സിലെ ചിന്തകള്‍ക്കൊരു മൃദുത്വം കൈവന്നു.  അമ്മച്ചി പറയുന്നതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് പോലെ കാതുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ച് സെറ്റിയില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു.
 
മറിയാമ്മച്ചിയ്ക്ക് അമ്പിളിയുടെ ഉപചാരത്തോടെയുള്ള ആ ഇരുപ്പ് ഇഷ്ടപ്പെടുക തന്നെ ചെയ്തു. അതിന്‍റെ പ്രത്യുപകാരമെന്നവണ്ണം സംസാരം വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു.
 
മാത്തുകുട്ടി ഈ പണം ചോദിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ?.
 
ഉണ്ടെന്നോ ഇല്ലെന്നോ അമ്പിളി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. മറുപടിയൊന്നും അമ്പിളിയില്‍ നിന്നും കിട്ടാതായപ്പോള്‍ മറിയാമ്മച്ചി പിന്നെയും അധരങ്ങള്‍ ചലിപ്പിച്ചു.
 
സ്വതവേ പൊങ്ങച്ചക്കാരനായ എന്‍റെ മൂത്ത മകന്‍ മാത്തുകുട്ടിയെ എനിക്കറിയാവുന്നത് പോലെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും അറിയില്ലല്ലോ.   മനസ്സില്‍ തന്ത്രങ്ങളുടെ പത്മവ്യൂഹം ചമയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍    അമ്പിളി  ഒഴുക്കന്‍ മട്ടില്‍ അത് ശരിയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചിട്ട്‌ സെറ്റിയില്‍ നിന്നും മെല്ലെ എഴുനേറ്റു.
 
നാളെ രാവിലെ നമ്മള്‍ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുവാനുള്ളതല്ലേ അമ്മച്ചീ, അമ്പിളിയുടെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ മറിയാമ്മച്ചിയില്‍ ആകുലചിന്തകളുടെ പ്രളയം രൂപപ്പെടുത്തി.
 
അത് ശരിയാണല്ലോ മോളെ. എന്നാല്‍ നീ പോയി കിടന്ന്‍ ഉറങ്ങുവാന്‍ നോക്ക്. അത്രയും കേട്ടപാടെ അമ്പിളി കിടപ്പ് മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
 
കിടക്കുവാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഉമ്മച്ചന്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന്‍അമ്പിളിയ്ക്ക് ബോധ്യമായത്. ഉമ്മച്ചായന്‍ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ?
 
അമ്പിളിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ ഉമ്മച്ചന്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് പ്രത്യുത്തരം പറഞ്ഞു. ഭാവി ചിന്തകള്‍ മനസ്സിനെ അലോരസപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ എനിക്കെങ്ങനെ ശീഘ്രമായി ഉറങ്ങുവാന്‍ കഴിയും.
 
നിദ്രാവിഹീനനായി  ഉമ്മച്ചന്‍ കിടക്കുന്നതിന്‍റെ കാരണം ഇതൊന്നുമല്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്ന അമ്പിളിയുടെ   ഉള്ളിന്‍റെയുള്ളില്‍  നിന്നും നിഗൂഡമായൊരു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു.
 
എന്നാല്‍ എന്‍റെ കുട്ടന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ നോക്കിക്കേ.  അമ്പിളി മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു.
 
കോഴിക്കോടിന് പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുവാന്‍  അമ്പിളി സമയം കണ്ടെത്തി.  എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് ഭാര്യയോട് ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്ന്‍ കിടന്നിരുന്ന ഉമ്മച്ചന്‍ അവളെ  തൊടുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
 
"ഓണത്തിന് ഇടയ്ക്കാണ് നിങ്ങളുടെ പുട്ട് കച്ചവടം".
 
നേരം വെളുത്താല്‍ ഉടനെ തന്നെ നമ്മള്‍ക്ക് കോഴിക്കോടിന്  പോകുവാനുള്ളതാ മനുഷ്യനേ.  മര്യാദയ്ക്ക് കിടന്നുറങ്ങുവാന്‍ നോക്ക്.
 
അമ്പിളിയുടെ ഇരട്ടതാപ്പ് നയം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത രീതിയില്‍ ഉമ്മച്ചന്‍ തിരിഞ്ഞു കട്ടിലില്‍ കിടന്ന് ഉറങ്ങി.  
 
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഡ്രൈവര്‍ സാബു വണ്ടിയുമായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
 
പ്രഭാതത്തില്‍ കോഴിക്കോടിന് പോകുവാനായി ഈപ്പച്ചന്‍ ഒഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരും   എഴുനേറ്റിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഘനീഭവിച്ചു നിന്നിരുന്ന തണുപ്പ് സമ്മാനിച്ച ആലസ്യവും, പ്രായത്തിന്‍റെ അവശതയും സമ്മിശ്രമായി ഈപ്പച്ചനെ പുണര്‍ന്നു നിന്നിരുന്നതിനാല്‍ എഴുനേല്‍ക്കുവാന്‍ ഏറെ വൈകി.
 
അമ്പിളിയും, ഉമ്മച്ചനും കൊണ്ടുപോകുവാനുള്ള  സാധനങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി വയ്ക്കുന്നതിന്‍റെ തിരക്കിലായിരുന്നു.  കൊണ്ടുപോകുവാനുള്ള  സാധങ്ങളുടെ ആധിക്യം മൂലമുള്ള  സ്ഥലപരിമിതിയെ   ചൂണ്ടി കാട്ടിയപ്പോള്‍ ഉമ്മച്ചന്‍ സാബുവിനോട് കയര്‍ത്തു.
 
വണ്ടിയില്‍ യാത്രക്കാരെ മാത്രമേ കയറ്റുകയുള്ളൂ എന്ന് നിനക്ക് വല്ല നേര്‍ച്ചയും ഉണ്ടോ? . ഉമ്മച്ചന്‍റെ ആ ചോദ്യം സാബുവിനെ ചൊടിപ്പിച്ചെങ്കിലും ദീര്‍ഘദൂര യാത്രയെ പറ്റി ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവന്‍ മൌനംഭജിച്ചു.
 
മറിയാമ്മച്ചി കോഴിക്കോടിന് കൊണ്ടുപോകുവാനുള്ള തുണിത്തരങ്ങള്‍ എല്ലാം പെട്ടിയില്‍ ഭദ്രമായി ഉണ്ടോയെന്നു  പരിശോധിച്ച്  ഉറപ്പുവരുത്തിക്കൊണ്ട് ചാവടിയില്‍ തന്നെയിരുന്നു. അന്നമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കുവാനായി അമ്പിളി ഏല്‍പിച്ച   പൊതിയുടെ കാര്യം മറിയാമ്മച്ചിയ്ക്ക് അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍മ്മവന്നത്.  അത് ഏലമ്മയെ ഏല്പിക്കുവാനായി അലമാരയില്‍ നിന്നും പുറത്തെടുത്ത് കയ്യില്‍ കരുതുകയും ചെയ്തു.
 
ഏലമ്മച്ചി അടുക്കളയില്‍ തിരക്കിലായിരുന്നു. പ്രഭാത ഭക്ഷണമായി ഏത്തയ്ക്കായും,  മുട്ട  പുഴുങ്ങിയതും  വെവ്വേറെ പാത്രത്തിലാക്കി മേശമേല്‍ നിരത്തി വയ്ക്കുന്നതിനിടയിലാണ് കാപ്പി അടുപ്പില്‍ വെച്ചില്ലെന്നുള്ള ചിന്ത ഏലമ്മച്ചിയുടെ മനസ്സില്‍ ആധിയുടെ നോവുകള്‍ സമ്മാനിച്ചത്.
 
ബലഹീനമായ കാലിന്‍റെ സ്വാധീനകുറവിനെ ത്രിണവത്ഗണിച്ചു കൊണ്ട് ഏലമ്മച്ചി അടുപ്പിന്‍ ചുവട്ടിലേക്ക്  നടന്നു.
 
അച്ചായാ പുറപ്പെടാറായോ?.
 
ഡ്രൈവര്‍ സാബു അക്ഷമയോടെ ഉമ്മനോടായി തിരക്കി.  നിനക്കെന്നാ ഇത്രയും ധൃതി?.  പറഞ്ഞ കാശ് അവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ കയ്യില്‍ തരണമെങ്കില്‍ മര്യാദയ്ക്ക് നില്‍ക്കുവാന്‍ നോക്കടാ. ആ വിരട്ടല്‍ സാബുവിനെ തെല്ലും അലോരസപ്പെടുത്തിയില്ല. 
 
ഉമ്മച്ചന്‍റെ ആ ഭീക്ഷണിയ്ക്ക് വഴിപ്പെടാതെ സാബു ഉടനടി  ഉമ്മച്ചന് തക്കതായ മറുപടി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. 
 
"ഇങ്ങനെ എത്രയോ ആളുകളുടെ വിരട്ടലുകള്‍ കേട്ടു വളര്‍ന്നവനാ ഈ സാബു. സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ ബേബിച്ചായനോട് ഉടുമ്പ് തങ്കയുടെ മകന്‍ സാബുവിനെ പറ്റിയൊന്നു തിരക്കുന്നത് നല്ലതാണ്".
 
അത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ ഉമ്മച്ചന്‍ തെല്ലൊന്ന് അയഞ്ഞു. നീ ഉടുമ്പ് തങ്കയുടെ മകനാണെന്ന് നേരത്തേ പറയേണ്ടായിരുന്നോ. ഉമ്മച്ചന്‍റെ മുഖത്തെ ജാള്യത കണ്ടപ്പോള്‍ സാബു ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചിട്ട്‌ പറഞ്ഞു.
 
പേടിത്തൊണ്ടനായ  ഉമ്മച്ചാ.  സാബുവിന്‍റെ കണ്ഠത്തില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ച സാരഗര്‍ഭമായ  ആ വാക്ക് ഉമ്മച്ചന്‍ കേട്ടെങ്കിലും മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പിന്‍വാങ്ങി.
 
സാബു വണ്ടിയില്‍ ഇരുന്ന്‍ ഉമ്മച്ചനെ പറ്റി ആലോചിച്ചുനോക്കി.
 
 
ചുമ്മാതല്ല ഇയാളെക്കുറിച്ച് ഈ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വലിയ മതിപ്പില്ലാത്തത്.
 
സാബു പ്രകടമായ ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാനെന്നവണ്ണം വണ്ടിയില്‍ തൂക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്ന  കരടിയ്ക്കിട്ട് രണ്ട് അടി കൊടുത്തു.
 
ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ  അധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കുവാനായി  സ്വയംതൊഴില്‍ പോലെ കണ്ടെത്തിയ ഈ ഡ്രൈവര്‍ ജോലിയില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന വരുമാനം കൊണ്ടുവേണം തന്‍റെ ചെറിയ കുടുംബം പുലരേണ്ടത്‌. ആ ചിന്ത സാബുവിന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ കൊള്ളിമീന്‍ പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞപ്പോള്‍, തികട്ടി വന്ന കോപത്തെ അയാള്‍ക്ക് നിയന്ത്രിക്കുവാനും  ശ്രമിച്ചു.
 
 
(തുടരും )


രഞ്ജിത്ത്  മാത്യു

കവർ ചിത്രം : ബിനോയ് തോമസ് 

മൂന്ന് കൂട്ടുകാർ (നോവലെറ്റ് ) - 5

Metrom Australia July 31, 2020

ഇങ്ങനെ അക്ഷരങ്ങളും ആയുള്ള അങ്കം നടക്കുന്നതിന്  ഇടയിൽ ആണ് റിമി എന്ന് പേരുള്ള, വേറേ ഒരു ഗൾഫ് പുത്രി വന്നു ചേർന്നത്... അവളുടെ വരവ് എന്നിൽ അസൂയയുടെയും കുശുമ്പിൻ്റെയും ആദ്യ വിത്തുകൾ പാകി... വന്ന പാടെ, അവളുടെ കൺവെട്ടത്ത് കണ്ട സർവ്വ മനുഷ്യരെയും, അവളുടെ പാട്ടിലാക്കി.. 

അതും കൊണ്ടും തൃപ്തിപ്പെടാതെ ആ ദുഷ്ടയുടെ ദൃഷ്ടി എൻ്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മേൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, എൻ്റെ സർവ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടമായി, എന്ന് അല്പം ദുഃഖത്തോടെ പറയട്ടെ... റിമിയിൽ നിന്നു ഊർജസ്വലതയുടെയും, പ്രസരിപ്പിൻ്റെയും ഒരു 'ലാവ' പ്രവാഹം ആയിരുന്നു, എന്നത് കൊണ്ട്,  അവളുടെ അടുത്ത് ചെല്ലുന്നവരെല്ലാം,  ഈയാംപാറ്റകൾ എന്ന പോലെ, ആ അഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞമർന്നു...

ആയിടയ്ക്ക് ആണ്‌,  ഞാൻ ഒരു സ്വർണക്കട്ടി പോലെ കൊണ്ട് നടന്ന,  വാണിയ്ക്ക് റിമിയോട് ഒരു സ്നേഹവും,  സൗഹൃദവും ഒക്കെ തുടങ്ങിയതായി എൻ്റെ  ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്.. അസൂയ കൊണ്ട്‌,  എൻ്റെ ഹൃദയം കത്തി ജ്വലിക്കുകയും, ഞാൻ പുളയുകയും ചെയ്തു..  വാണിയോട്  'നീ എൻ്റെയും  ലസൂണിൻ്റെയും മാത്രം സ്വന്തമല്ലേ?' എന്ന് ചോദിക്കുകയും, അവളുടെ പുറത്തിന് നേർക്ക് വളരെ ശക്തിയിൽ ഒരു തൊഴി തൊഴിക്കുകയും ചെയ്യണം, എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ,  സ്വതവേ ഉള്ള അന്തർമുഖത്വവും, ലജ്ജയും മൂലം, ഞാൻ എൻ്റെ പെൻസിലിൻ്റെ മുന കുത്തിപ്പൊട്ടിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു സംതൃപ്തിപ്പെട്ടു...

ആ ഇടയ്ക്കാണ്  അവൾ 'സ്റ്റോക്കിങ്സ്', എന്ന അപൂർവ ഇനം സോക്സ്‌ ഇട്ടു കൊണ്ടു വരുന്നത്.. ഇടുപ്പെല്ല് വരെ നീളമുള്ള, ഒരു തരം സോക്സ്‌ ആയിരുന്നു സ്റ്റോക്കിങ്സ്.. ഞങ്ങൾക്ക് സ്കൂളിൽ ദിവസവും ചുവന്ന നിറമുള്ള സോക്സ്‌ ഇടേണ്ടത് നിർബന്ധമായിരുന്നു.. എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നവ, അവയുടെ വിലയുടെ മാഹാത്മ്യം കൊണ്ടാവണം, എപ്പോഴും ഊർന്നു താഴെ കണങ്കാൽ വരെ പോവുകയും, തൽസ്ഥാനത്ത്‌  നിർത്തുവാനായി, ഞാൻ അവയെ വലിച്ചു വച്ച്, 2 'റബ്ബർ ബാൻഡ്' ഉപയോഗിച്ച്, മേൽ അറ്റം ചുരുട്ടി വച്ച്, ഒരു തരത്തിൽ, അതാത് സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉറപ്പിച്ചു വന്നിരുന്നു.. 

ആ അവസരത്തിൽ ആണ്, നമ്മുടെ നായിക സ്റ്റോക്കിങ്സുമായി അവതരിക്കുന്നത്.. അത് കണ്ട പാടെ, ടീച്ചർമാർ ഉൾപ്പടെ എല്ലാവരും, അവളുടെ അടുത്ത് കൂടി.. അവളുടെ പിന്നാഫർ പൊക്കി, സ്റ്റോക്കിങ്സ് സസൂക്ഷ്‌മം വീക്ഷിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.. അവൾ, അവരുടെ മുൻപിൽ നിന്നു വട്ടം കറങ്ങി... അപ്പോഴാണ് ലസൂണിൻ്റെ നോട്ടവും അവളിൽ പതിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്.. എൻ്റെ  രണ്ടാമത്തെ സുഹൃത്തിനെയും അവൾ വശത്താക്കും.. അവളെ എങ്ങനെയെങ്കിലും വക വരുത്തുവാൻ, ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.. 

പ്രതികാരദാഹത്താൽ എൻ്റെ മനസ്സ് കലുഷിതമായി.. അവളുടെ ഒരു കുഞ്ഞു ആരാധകനായി മാറിയ, ലസൂണിൻ്റെ അരികിൽ ചെന്ന്, ക്ലാസ്സ് മുറിയിലെ കൊച്ചു കസേരയിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു.. അവനെ ഒരു ചുട്ട നോട്ടം നോക്കി.. എനിക്കെന്തോ ഒരു ലോക രഹസ്യം അവനോടു പറയാനുണ്ടെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.. ബാല്യ സഹജമായ കുതൂഹലത്തോടെ, അവൻ എൻ്റെ  വാക്കുകൾക്കു കാതോർത്തു.. റിമി വരുത്തി വച്ച ആ മഹാപാതകത്തെപറ്റി ഞാൻ അവനോടു വിവരിച്ചു പറഞ്ഞു.. എൻ്റെ ഭാവനാ ശക്തി ചിറകുകൾ വിടർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. 

റിമി സ്റ്റോക്കിങ്സ് കാണിക്കുവാൻ കറങ്ങുന്ന കറക്കത്തിൽ, അവളുടെ 'ഫോറിൻ കാച്ചട്ടയുടെ' അറ്റം, പുറത്തു കാണിച്ചു, എന്ന് ഞാൻ തട്ടി വിട്ടു .. ഞങ്ങളെപ്പോലെ അന്തസ്സും,  അഭിമാനവും ഉള്ള നഴ്സറി കുട്ടികൾ, അങ്ങനെയുള്ള നാണം കെട്ട പ്രവൃത്തികൾ, ഒരിക്കലും ചെയ്യുക  ഇല്ലെന്ന്, അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.. അവൻ പാതി വിശ്വസിച്ചും, പാതി വിശ്വസിക്കാതെയും ഉള്ള ഒരു പ്രത്യേക ഇരുപ്പു ഇരുന്നു.. 

അതോടു കൂടി, മൂന്ന് കൂട്ടുകാരിലേക്ക് ലോകം ചുരുക്കിയതിൻ്റെ, വരും വരായ്കൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു കാടക്കോഴിയെപ്പോലെ നിന്നിട്ടു കാര്യമില്ല.. ക്ലാസ്സിലെ വേറെ കുറച്ചു  കുട്ടികളുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചേ പറ്റൂ.. ഞാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തു.. എന്റെ കണ്ണുകൾ ചെന്ന് ഉടക്കിയത് മിനി ടീച്ചറുടെ അംഗൻവാടിയിൽ എൻ്റെ  സതീർഥ്യ ആയിരുന്ന ജാനുവിൽ ആണ്.. 

(തുടരും )

ആഷ്മി

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ്  

പാണ്ടമ്പറമ്പത്തു കോടൻ ഭരണിയിലെ ഉപ്പുമാങ്ങ

Metrom Australia July 30, 2020

ഉപ്പുമാങ്ങ കഴിക്കാത്തവര്‍ വളരെ വിരളം ആയിരിക്കുമല്ലോ?.. അല്ലേ കൂട്ടരേ.
 
ഈ  ഉപ്പുമാങ്ങ  വളരെ പ്രസിദ്ധമായിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും ഇതിന് അനന്യസാധാരണമായ ഈ വിശേ‌ഷമുണ്ടാകുവാനുള്ള കാരണവും മേല്പറഞ്ഞ ഭരണിയുടെ ആഗമവും കേട്ടിട്ടുള്ളവർ അധികമുണ്ടെന്നു കരുതുന്നില്ല.
 
ആ കഥയാണ്‌ ചുവടെ വിവരിക്കുവാന്‍ പോകുന്നത്.
 
പാണ്ടമ്പറമ്പത്തു ഭട്ടതിരിയുടെ ഇല്ലം ബ്രിട്ടീ‌ഷിലാണ്. ഇപ്പോൾ അവിടെ സാമാന്യം ധനപുഷ്ടിയുണ്ടെങ്കിലും ആ തറവാടു മുമ്പൊരു കാലത്ത് വളരെ ദാരിദ്ര്യം ഉള്ളതാരുന്നു.
 
നിത്യവൃത്തിക്കുപോലും യാതൊരു നിവൃത്തിയുമില്ലാതെ വളരെ വി‌ഷമിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇരുന്നിരുന്നത്. അങ്ങനെയിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ചീനത്തുകാരൻ ഒരു കപ്പൽക്കച്ചവടക്കാരൻ അവന്‍റെ കപ്പലിൽ വിലപിടിച്ച അനേകം സാമാനങ്ങൾ കയറ്റിക്കൊണ്ടു കച്ചവടത്തിന്നായി പുറപ്പെട്ടു.
 
ദൈവഗത്യാ മധ്യേമാർഗം ആ കപ്പൽ ഉടഞ്ഞുപോയതിനാൽ അതിലുണ്ടായിരുന്ന മിക്ക സാധനങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. കപ്പലിലുണ്ടായിരുന്ന അനേകം ആളുകളും ചരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു. ചിലരെല്ലാം പത്തേമാരികളിലായിട്ടും നീന്തിയും മറ്റും കരയ്ക്കു കയറി രക്ഷപ്പെട്ടു. ആ കൂട്ടത്തിൽ കപ്പലിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനും ഒരു പത്തേമാരിയിൽ കയറി കൈവശം കിട്ടിയ പത്ത് ചീനഭരണികളും അതിൽ കയറ്റി ഒരു വിധം കരയ്ക്കടുത്തു അവിടെ അടുത്തു കണ്ട ഒരു ഗൃഹത്തിലേക്കു ചെന്നു.
 
അതു സാക്ഷാൽ പാണ്ടമ്പറമ്പത്തു ഭട്ടതിരിയുടെ ഇല്ലമായിരുന്നു.
 
അന്ന് ആ ഇല്ലം വളരെ ചെറിയതും,  ഉള്ളതു തന്നെ പഴക്കംകൊണ്ടും സാമാന്യംപോലെ കെട്ടി സൂക്ഷിക്കായ്കയാൽ വീണിടിഞ്ഞും മഹാമോശമായിരുന്നു.
 
ഈ കച്ചവടക്കാരൻ മുറ്റത്തു ചെന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് "ഇവിടെ ആരാ ഉള്ളത്? ഇവിടെയൊന്നു കാണട്ടെ" എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
 
അപ്പോൾ അവിടെ ഗൃഹസ്ഥനായ ഭട്ടതിരിക്കും അന്തർജനത്തിനും നാലഞ്ചു കിടാങ്ങൾക്കും കൂടി ഇരുനാഴി അരിയിട്ടു കഞ്ഞിവെച്ചുണ്ടാക്കി, ഗൃഹസ്ഥൻ കഞ്ഞി കുടിക്കാനായി ഇരിക്കാൻ ഭാവിക്കയായിരുന്നു.
 
കച്ചവടക്കാരൻ വിളിക്കുന്നതുകേട്ട ഉടനെ ഭട്ടതിരി പുറത്തേക്കു വന്നു. അപ്പോൾ കച്ചവടക്കാരൻ "ഞാൻ ചീനത്തുകാരനായ ഒരു കപ്പൽക്കച്ചവടക്കാരനാണ്. എന്‍റെ കപ്പൽ ചേതം വന്നുപോയി. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വേലക്കാരും ഒക്കെ മരിച്ചുപോയി. ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു നേരത്തോടുനേരം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ എനിക്കു ഭക്ഷിപ്പാൻ വല്ലതും തന്നാൽ കൊള്ളാം" എന്നു പറഞ്ഞു.
 
ഇപ്രകാരം ആ കച്ചവടക്കാരന്‍റെ ദീനവചനങ്ങളെ കേൾക്കുകയും പാരവശ്യത്തെ കാണുകയും ചെയ്തിട്ട് ആർദ്രമാനസനായി ഭവിച്ച ആ ഭട്ടതിരി ഉടനെ അകത്തേക്കുപോയി ആ ഉണ്ടായിരുന്ന കഞ്ഞി എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് കച്ചവടക്കാരനു വിളമ്പിക്കൊടുത്തു.
 
കച്ചവടക്കാരൻ കഞ്ഞികുടി കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ ശേ‌ഷം ഭട്ടതിരിയോട് "അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് കഞ്ഞി തന്നേ ഉള്ളൂ എന്നു വിചാരിക്കേണ്ട. ഇതുകൊണ്ട് എന്‍റെ പ്രാണരക്ഷ ചെയ്കയാണ് ചെയ്തത്. ഈ കഞ്ഞിയുടെ സ്വാദ് ഞാൻ ചത്താലും മറക്കുന്നതല്ല.
 
 
ഈ ഉപകാരത്തിനു തക്കതായ പ്രതിഫലം തരുന്നതിനു ഞാൻ ശക്തനല്ല. എങ്കിലും ഞാൻ സ്വദേശത്തു പോയി തിരിച്ചുവരാൻ സംഗതിയായെങ്കിൽ എന്‍റെ ശക്തിക്കു തക്ക പ്രതിഫലം ഞാൻ തരും.
 
പോരാത്തതു ദൈവവും അവിടേക്കു തന്നുകൊള്ളും.
 
എന്നാൽ എനിക്കിനി ഇവിടുന്ന് ഒരു സഹായം കൂടി ചെയ്തുതരണം. എന്തെന്നാൽ എന്‍റെ സാമാനങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. എങ്കിലും പത്തു ചീനബ്ഭരണി കേടുകൂടാതെ കിട്ടീട്ടുണ്ട്.
 
ഞാൻ നാട്ടിൽപ്പോയി തിരിച്ചുവരുന്നതുവരെ അവ ഇവിടെവെച്ചു സൂക്ഷിച്ചുതരണം" എന്നു പറഞ്ഞു.
 
അപ്പോൾ ഭട്ടതിരി "ഇവിടെ സ്ഥലം ചുരുക്കമാണ്. എങ്കിലും ഉള്ള സ്ഥലം കൊണ്ടു സൂക്ഷിച്ചുതരാം. ഭരണിയിൽ വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനമൊന്നുമില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടെ വെക്കാൻ പാടില്ല. ഇല്ലം ഒട്ടും ഉറപ്പിലാത്തതാണ്" എന്നു പറഞ്ഞു.
 
 
അതിന് മറുപടിയായി കച്ചവടക്കാരൻ: വിലപിടിപ്പുള്ള സാമാനങ്ങളൊന്നുമില്ല. അതിലൊക്കെ തുവരപ്പരിപ്പു നിറച്ചിട്ടുണ്ട്, അത്രേ ഉള്ളൂ."
 
ഭട്ടതിരി വിരോധമില്ല എന്ന് പറയുകയും ഉടനെ കച്ചവടക്കാരൻ ഭരണികൾ പത്തും അടച്ചുകെട്ടി മുദ്രയുംവെച്ച് എടുപ്പിച്ച് ഇല്ലത്തു പുരയ്ക്കകത്തു കൊണ്ടുചെന്നു വെപ്പിക്കുകയും പിന്നീട് ഭട്ടതിരിയോടു യാത്രയും പറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു.
 
പിന്നെ കുറഞ്ഞോരു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഇല്ലത്തുള്ളവർക്കു ഭക്ഷണത്തിനു യാതൊരു നിവൃത്തിയുമില്ലാതെ വന്നുകൂടി.
 
ഉച്ചതിരിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കുട്ടികളെല്ലാം വിശപ്പു സഹിക്കാൻ പാടില്ലാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു കിടന്നുരുണ്ടു തുടങ്ങി. ഗൃഹസ്ഥനും അന്തർജനവും വിശപ്പുകൊണ്ടും കിടാങ്ങളുടെ പാരവശ്യം കണ്ടിട്ടും ആകപ്പാടെ വളരെ വി‌ഷണ്ണരായിത്തീർന്നു.
 
അപ്പോൾ അന്തർജനം "ചീനത്തുകാരന്‍റെ ആ ഭരണികളിൽ തുവരപ്പരിപ്പാണെന്നല്ലേ അങ്ങയോട് പറഞ്ഞത്?.
 
നമുക്ക് ഒരു ഭരണിയിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പരിപ്പെടുത്തു വേവിച്ചു  ഈ കുട്ടികൾക്ക് കുറേശ്ശെ കൊടുക്കാം. വിശപ്പിന്‍റെ ആധിക്യം നിമിത്തം ഇപ്പോൾ ഇവർ എന്തു കൊടുത്താലും കഴിച്ചുകൊളളും. നേരം പത്തു നാഴികപ്പകലായല്ലോ?" എന്നു പറഞ്ഞു.
 
ഭട്ടതിരി ഭാര്യയുടെ അഭിപ്രായം കേട്ടു കൊണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു.  ശരിയാണ്. എനിക്കും വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ വഹിയാതെയായിരിക്കുന്നു. അവിടെയും അങ്ങനെതന്നെ ആയിരിക്കുമല്ലോ. എങ്കിലും മറ്റൊരാൾ നമ്മെ വിശ്വസിച്ചു സൂക്ഷിക്കാനായി വെച്ചിരിക്കുന്ന സാമാനം ഉടമസ്ഥന്‍റെ അനുവാദം കൂടാതെ നാമെടുക്കുന്നതു ശരിയാണോ?  മരിച്ചാലും നമ്മള്‍ ആരോടും വിശ്വാസവഞ്ചന ചെയ്യരുത്.
 
കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അന്തര്‍ജ്ജനത്തിന് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
 
അവര്‍ ഭര്‍ത്താവിനോട് അപേക്ഷയുടെ സ്വരത്തില്‍ പിന്നെയും നിര്‍ബന്ധം തുടര്‍ന്നു. "ഈ കൂട്ടികളുടെ പ്രാണരക്ഷയ്ക്കായിട്ട് അതിൽനിന്ന് കുറച്ചു പരിപ്പെടുത്താൽ നമുക്ക് ഒരു പാപവും വരികയില്ല. പിന്നെ ആ കച്ചവടക്കാരൻ വരുമ്പോഴേക്കും അത്രയും പരിപ്പ് നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കി അതിലിട്ട് നിറച്ചുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യാം".
 
അതില്ലെങ്കിൽ തന്നെയും നമ്മുടെ പരമാർഥം അറിഞ്ഞാൽ അവനൊരു വിരോധവും തോന്നുകയില്ല.  അയാളും  ഒരു മനു‌ഷ്യനല്ലേ? വിശന്നാലുള്ള ദണ്ഡം അയാളും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ.."
 
ഇങ്ങനെ വളരെ നേരത്തെ വാഗ്വാദം കഴിഞ്ഞതിന്റെശേ‌ഷം ഭട്ടതിരി ഒരു ഭരണിയഴിച്ചു കുറച്ചു പരിപ്പ് എടുക്കുക തന്നെയെന്നു തീർച്ചപ്പെടുത്തി.
 
പുരയ്ക്കകത്തു ചെന്ന് ഒരു ഭരണിയുടെ മുദ്ര പൊട്ടിച്ചു കെട്ടഴിച്ചു ഭരണിക്കകത്തു കയ്യിട്ടു പരിപ്പു വാരിയെടുത്തു.  ഉടനെ അത് തുവരപ്പരിപ്പു മാത്രമല്ലെന്നു തോന്നുകയാൽ അദ്ദേഹം വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവന്നുനോക്കി. അപ്പോൾ അത് തുവരപ്പരിപ്പും ചില സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളുമായിരുന്നു.
 
പിന്നെ പുരയ്ക്കകത്ത് ഇരുട്ടായതിനാൽ ഒരു വിളക്കു കൊളുത്തിക്കൊണ്ടുചെന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഭരണിനിറച്ചു സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ ഇട്ടു മീതെ മാത്രം കുറേശ്ശെ തുവരപ്പരിപ്പ് ഇട്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ എന്നു മനസ്സിലായി.
 
പത്തു ഭരണികളും പരിശോധിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒമ്പതു ഭരണികളും അദ്ദേഹം പൂർവസ്ഥിതിയിൽത്തന്നെ അടച്ചു മുദ്രയിട്ടുവെച്ചു.
 
ഒരു ഭരണിയിൽനിന്ന് ഒരു പവൻ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വിറ്റു കുറെ അരിയും കറിക്കോപ്പുകളും ശേ‌ഷം പണവും വാങ്ങി ഇല്ലത്തു വന്നു.
 
ഉടനെ അന്തർജനം എല്ലാം വെച്ചുണ്ടാക്കി കുട്ടികൾക്കൊക്കെ ചോറു കൊടുത്തു. പിന്നെ ആ ദമ്പതിമാരും ഊണു കഴിച്ചു.
 
 
ഇങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭട്ടതിരി വിചാരിച്ചു. "ഏതെങ്കിലും വിശ്വാസവഞ്ചന ചെയ്കയെന്നുള്ളത് ഇവിടെക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഈ ദാരിദ്ര്യദുഃഖം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടു പ്രയോജനമൊന്നുമില്ല. അതിനാൽ ഇനി സുഖമായിട്ടിരിക്കാനുള്ള മാർഗം നോക്കണം.
 
ആ കച്ചവടക്കാരൻ വരാൻ കുറച്ചു താമസിച്ചു എങ്കിൽ എല്ലാം ശരിയാക്കിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യാം" എന്നിങ്ങനെ വിചാരിച്ചു നിശ്ചയിച്ചിട്ട് ആ ഭരണിയിൽനിന്ന് ഏതാനും ദ്രവ്യമെടുത്ത് അതികേമമായി എട്ടുകെട്ടോടും മാളികയോടും കൂടി ഒരില്ലം പണിയിച്ചു. ശേ‌ഷം ആഭരണിയിലുണ്ടായിരുന്ന മുതലിനു വസ്തുക്കളും ഭരണി, പാത്രങ്ങൾ മുതലായവയും സമ്പാദിച്ചു.
 
അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസംകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ ദ്രവ്യസ്ഥനായിത്തീർന്നു.
 
പരമാനന്ദമായി സകലചെലവും കഴിച്ചു പ്രതിവത്സരം പന്തീരായിരം രൂപ മിച്ചമുണ്ടായിത്തുടങ്ങി. ആ മിച്ചംവരുന്ന മുതലിനു സ്വർണനാണയങ്ങൾ വാങ്ങി താൻ എടുത്ത ഭരണി നിറച്ചു തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അഞ്ചെട്ടുകൊല്ലം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആ ഭരണി പൂർവ്വസ്ഥിതിയിൽ നിറച്ച് അടച്ചുകെട്ടി മുദ്രയിട്ടുവെച്ചു.
 
പിന്നെ ആ പത്തു ഭരണികളുടെ വലിപ്പത്തിൽ ഒന്നുപാതി വീതം വലിപ്പമുള്ള പത്തു ഭരണികൾ കൂടി അദ്ദേഹം വിലയ്ക്കു വാങ്ങി.
 
അവയിലും സ്വർണനാണയങ്ങൾ നിറച്ച് അവയും അടച്ചുകെട്ടി മുദ്രയിട്ടുവെച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ആ കച്ചവടക്കാരൻ വേറെ ഒരു കപ്പലിൽ സാമാനങ്ങളും കയറ്റി ആ ദിക്കിൽ വന്നടുത്തു.
 
അപ്പോൾ അവൻ പോയിട്ടു പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ കരയ്ക്കിറങ്ങി, താൻ ഭരണികൾ സൂക്ഷിക്കാൻ വെച്ചിരുന്ന ഇല്ലം അന്വേ‌ഷിച്ചു പുറപ്പെട്ടു.
 
ആ സ്ഥലത്തു വന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഇല്ലത്തിന്‍റെ സ്വഭാവം ആകപ്പാടെ മാറിക്കണ്ടതുകൊണ്ട് അവനു വളരെ സംശയമായിത്തീർന്നു. പിന്നെ ചിലരോടു ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ഇല്ലം ഇതുതന്നെയാണെന്നും അതിയ്യിടെ പുത്തനായി പണികഴിപ്പിച്ചതാണെന്നും ഭട്ടതിരിക്ക് ഒരു നിധി കിട്ടിയതിനാലാണ് ദാരിദ്ര്യം ഒക്കെ തീർന്നത് എന്നും ഇപ്പോൾ അവിടെ സ്വത്തു ധാരാളമായിപ്പോയി എന്നും മറ്റും പറഞ്ഞു.
 
അതു കേട്ടപ്പോൾ നിധി കിട്ടിയെന്നു പറയുന്നതു ഭോ‌ഷ്കാണെന്നും ഇതെല്ലാം തന്‍റെ ഭരണിയിലുണ്ടായിരുന്ന മുതൽകൊണ്ട് സമ്പാദിച്ചതാണെന്നും കച്ചവടക്കാരൻ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. ഈ സ്ഥിതിക്കു തന്‍റെ മുതൽ കിട്ടുന്ന കാര്യം സംശയം  തന്നെ എന്നും അവൻ നിശ്ചയിച്ചു.
 
എങ്കിലും ഭട്ടതിരിയെക്കണ്ട് ഒന്നു ചോദിച്ചേക്കാം.  തരുന്നു എങ്കിൽ തരട്ടെ, ഇല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടാ എന്നു വിചാരിച്ച് ആ കച്ചവടക്കാരൻ ഇല്ലത്തു ചെന്ന് മുറ്റത്തു നിന്നുംകൊണ്ട് "ഇവിടത്തെ തിരുമേനി ഇവിടെയുണ്ടോ?" എന്നു ചോദിച്ചു.
 
അപ്പോൾ ഭട്ടതിരി മാളികയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കച്ചവടക്കാരന്‍റെ ഒച്ച കേട്ടപ്പോൾ ആളറിയുകയാൽ ഉടനെ അദ്ദേഹം താഴെയിറങ്ങിവന്നു. കച്ചവടക്കാരനെ വളരെ ആദരവോടുകൂടി വിളിച്ചു തന്‍റെ പടിപ്പുര മാളികയിൽ കൊണ്ടുചെന്നു കസേര കൊടുത്തിരുത്തി, താനും ഇരുന്നിട്ടു കുശലപ്രശ്നാദികളെല്ലാം ചെയ്തു.
 
പിന്നെ ആ കച്ചവടക്കാരനും കൂടെ വന്നിരുന്നവർക്കും അതികേമമായി ഒരു വിരുന്നുസല്ക്കാരവും കഴിച്ചതിന്‍റെ ശേ‌ഷം ഭട്ടതിരി പറഞ്ഞു, "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുവാദം കൂടാതെ ഇവിടെ സൂക്ഷിക്കാനായി വെച്ചിരുന്ന മുതലിൽനിന്നു സ്വല്പമെടുത്തു ചില കൈകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ സംഗതിയായത് എന്റെ ദാരിദ്ര്യദുഃഖത്തിന്‍റെ ശക്തി നിമിത്തമാണ്. എങ്കിലും എന്‍റെ പ്രവൃത്തി ന്യായവിരോധമായിട്ടുള്ളതാണെന്ന് ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.
 
ആ തെറ്റിനെ നിങ്ങൾ ക്ഷമിച്ച് എനിക്ക് മാപ്പു തരണമെന്നു അപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മുതൽ പലിശയോടുകൂടി ഇവിടെ തയ്യാറുണ്ടുതാനും." ഇത്രയും പറഞ്ഞതിന്‍റെ ശേ‌ഷം കച്ചവടക്കാരന്‍റെ പത്തു ഭരണികളും അതോടുകൂടി താൻ ശേഖരിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ചെറിയ ഭരണികൾ പത്തും എടുപ്പിച്ചു പുറത്തു വരുത്തിവെച്ചു.
 

അപ്പോൾ കച്ചവടക്കാരൻ "ഞാനിവിടെ പത്തു ഭരണി മാത്രമേ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ ചെറിയ ഭരണികൾ എന്‍റെ വകയല്ല. ഇതിന്‍റെ കൂടെ അതുകൂടി കൊണ്ടുവന്നു വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്തിനാണ്?" എന്നു ചോദിച്ചു.
ഭട്ടതിരി: നിങ്ങൾ ഈ മുതൽ ഇവിടെ ഏല്പിച്ചിട്ടു പന്ത്രണ്ടുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.  മുതലിന് അരവാശി പലിശ കൂട്ടി തരേണ്ടതാണല്ലോ.
കച്ചവടക്കാരൻ: സൂക്ഷിക്കാൻ തന്ന മുതലിനു സൂക്ഷിപ്പുകൂലി അങ്ങോട്ടു തരികയല്ലാതെ പലിശ ഇങ്ങോട്ടു വാങ്ങുക ന്യായമല്ല. അതിനാൽ ഈ പലിശ ഞാൻവാങ്ങുന്നതല്ല.
 
ഭട്ടതിരി: എനിക്കിപ്പോൾ കൊല്ലത്തിൽ ചെലവു കഴിച്ചു പന്തീരയിരത്തിൽ ഉറുപ്പിക ബാക്കിയാകുന്നുണ്ട്. പന്തീരായിരത്തിൽ കുറയാതെ അത്രയ്ക്കുള്ള വസ്തുക്കളും ഈ കാണുന്ന ഇല്ലവും എന്നു വേണ്ടാ എന്റെ സർവസ്വവും നിങ്ങളുടെ മുതൽ കൊണ്ടുണ്ടായതാണ്. അനുവാദം കൂടാതെ നിങ്ങളുടെ മുതലെടുത്തു കൈകാര്യം ചെയ്തതിനായി ഒരു പ്രായശ്ചിത്തമായിട്ടെങ്കിലും ഈ ചെറിയ ഭരണികൾകൂടെ നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്കു വളരെ വ്യസനമാണ്.
 
 
കച്ചവടക്കാരൻ: ഞാനിവിടെ കൊണ്ടുവന്നുവെച്ച പത്തു ഭരണികളും പൂർവസ്ഥിതിയിൽ ഇപ്പോഴും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ എനിക്കു യാതൊരു നഷ്ടവും വരുത്തിയിട്ടില്ല. പിന്നെ ഇവിടേക്കു കുറച്ചു സമ്പാദ്യമുണ്ടായത് ഇവിടത്തെ ഭാഗ്യവും ഉത്സാഹവും കൊണ്ടെന്നല്ലാതെ വിചാരിപ്പാനില്ല. ഇവിടേക്ക് അപ്രകാരമുണ്ടായ മുതലെല്ലാം ഇവിടുത്തെ സ്വന്തം തന്നെയാണ്. അതിനാൽ ആ ബ്രഹ്മസ്വം ഒരിക്കലും ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നതല്ല. വെറുതെ ഞാൻ ബ്രഹ്മസ്വം സ്വീകരിച്ചാൽ എനിക്കുള്ള ശേ‌ഷം മുതൽകൂടി നശിച്ചുപോകും.
 
ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ വളരെ വാഗ്വാദം കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ ശേ‌ഷം ചെറിയ ഭരണികൾ പത്തും ഭട്ടതിരി തിരിയെ എടുപ്പിച്ച് അകത്തുതന്നെ കൊണ്ടുചെന്നു വെപ്പിച്ചു. അതിന്‍റെ ശേ‌ഷം ആ കച്ചവടക്കാരൻ പൂവും നീരും വെറ്റിലയും പാക്കും കൂട്ടി തന്‍റെ സ്വന്തം ഭരണിയിൽ ഒന്നു ഭട്ടതിരിക്കു ദാനമായി കൊടുത്തു.
 
അതു വാങ്ങുന്നതിനും ഭട്ടതിരി വളരെ വിസമ്മതിച്ചു. എങ്കിലും കച്ചവടക്കാരന്‍റെ നിർബന്ധം നിമിത്തം ഒടുക്കം വാങ്ങി. ആ ഭരണിയാണ് "കോടൻഭരണി" അതിന്‍റെ വായല്പം കോടീട്ടുള്ളതിനാലാണ് അതിന് ഈ പേരു സിദ്ധിച്ചത്.
 
ദാനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ ശേ‌ഷം കച്ചവടക്കാരൻ ഭട്ടതിരിയോട് ഇപ്രകാരം പറയുക കൂടി ചെയ്തു.
 
 
 "അല്ലയോ മഹാ ബ്രാഹ്മണാ! ഈ ഭരണി കുറച്ചു കോട്ടമുള്ളതാണെങ്കിലും വളരെ ഐശ്വര്യവും വിശേ‌ഷവുമുള്ളതാണ്. ഈ ഭരണി ഇരിക്കുന്ന ദിക്കിൽ ദാരിദ്ര്യം എന്നുള്ളത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവുകയില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല ഇതിൽ മാങ്ങ ഉപ്പിലിട്ടാൽ അനിതരസാധാരണമായ ഒരു സ്വാദുണ്ടായിരിക്കയും ചെയ്യും എന്നും പറഞ്ഞ് തൊഴുത് അത്യന്തം സന്തോ‌ഷത്തോടുകൂടി ഒൻപതു ഭരണികളും എടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കച്ചവടക്കാരൻ പോവുകയും ചെയ്തു.
 
ഭട്ടതിരി ആ ചെറിയ ഭരണികളും കോടൻഭരണിയിലുണ്ടായിരുന്ന ദ്രവ്യം മറ്റൊരു ഭരണിയിലാക്കി അതും തന്‍റെ നിലവറയിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
 
 
പിന്നെ ആണ്ടുതോറും കോടൻഭരണിയിൽ മാങ്ങ ഉപ്പിലിടുകയും ചെയ്തു  തുടങ്ങി.
 
ആ ഭരണിയിൽ മാങ്ങ ഉപ്പിലിട്ടാൽ എത്രനാൾ കഴിഞ്ഞാലും മാങ്ങയുടെ പച്ചനിറം മാറുകയില്ല. അതിന്‍റെ സ്വാദ് ഇന്ന പ്രകാരമെന്ന് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവർക്കറിയാമെന്നല്ലാതെ പറഞ്ഞറിയിക്കുന്ന കാര്യം പ്രയാസം.
 
അമൃതതുല്യമെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയോ എന്നു സംശയമാണ്. രുചിക്ഷയം നിമിത്തം ജലപാനംപോലും കഴിക്കാൻ പാടില്ലാതെ കിടക്കുന്നവർക്ക് ആ മാങ്ങയുടെ ഒരു ക‌ഷണം കൊടുത്താൽ അപ്പോൾ നിശ്ചയമായിട്ടും മുന്നാഴിയരിയുടെ ചോറുണ്ണും. അത്രയുണ്ട് അതിന്‍റെ സ്വാദ്.
 
 
ഈ മാങ്ങയെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുള്ള ഒരു കഥകൂടി പറയാം.
 
 
കൊല്ലം തൊള്ളായിരത്തെഴുപത്തുമൂന്നാമാണ്ടു നാടു നീങ്ങിയ മഹാരാജാവു തിരുമനസ്സുകൊണ്ടു രാജ്യം വാണുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു മുറജപക്കാലത്ത് ഒരു ദിവസം നമ്പൂരിമാർ അത്താഴമുണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം അത്താഴത്തിന്‍റെ വെടിപ്പും കേമത്തവും കൊണ്ട് ഒരു നമ്പൂരി മറ്റൊരു നമ്പൂരിയോട് "എടോ! എന്താ അത്താഴം കേമംതന്നെ, അല്ലേ?
 
ഇങ്ങനെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തു നടക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ട്. അങ്ങനെയല്ലോ?" എന്നു ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ മറ്റേ നമ്പൂരി, "അങ്ങനെ തന്നെ, അങ്ങനെതന്നെ, സംശയമില്ല. എങ്കിലും ആ പാണ്ടമ്പറത്തെ ഉപ്പുമാങ്ങയുടെ ഒരു ക‌ഷണം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ ഒന്നുകൂടി ജാത്യമായേനേ.
 
ആ ഒരു കുറവേ ഉള്ളൂ" എന്നു പറഞ്ഞു. ആ സമയം തിരുമനസ്സുകൊണ്ടു കോവിലെഴുന്നള്ളി പ്രദക്ഷിണമായി പോവുകയായിരുന്നു.
 
നമ്പൂരിമാർ തിരുമനസ്സിനെ കണ്ടില്ല. എങ്കിലും അവിടുന്ന് ഈ സംഭാ‌ഷണം കേൾക്കുകയും അതു പറഞ്ഞ നമ്പൂരി ഇന്നാരാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.
 
അന്നു രാത്രിയിൽത്തന്നെ തിരുമനസ്സുകൊണ്ടു ഗൂഢമായി ഒരാളെ അയച്ചു പിന്നത്തെ മുറയായപ്പോഴേക്കും കോടൻഭരണിയിലെ ഉപ്പുമാങ്ങ വരുത്തി,
 
ഒരു ദിവസം അത്താഴത്തിനു പുളി വിളമ്പിച്ചു. അവിടെ മുറജപംവകയ്ക്കായി പലവിധത്തിൽ ഉപ്പിലിട്ടിട്ടുള്ള മാങ്ങകൾ പുളി വിളമ്പിയ കൂട്ടത്തിലാണ് ഇതും വിളമ്പിയത്. കോടൻ ഭരണിയിലെ മാങ്ങ വരുത്തിയ കഥ യാതൊരുത്തരും അറിഞ്ഞിരുന്നുമില്ല.
 
എങ്കിലും മേല്പറഞ്ഞ നമ്പൂരി ഈ മാങ്ങാ ക‌ഷണം എടുത്തു കഴിച്ച ഉടനെ "ഓഹോ ആ കുറവും തീർന്നു. എടാ യോഗ്യാ! നീ ഇവിടെ വന്നുചേർന്നോ?" എന്നു പറഞ്ഞത്രെ. അപ്പോൾ അടുക്കലിരുന്ന വേറെ നമ്പൂരി "ഈ മാങ്ങ സാക്ഷാൽ കോടൻഭരണിയിലേതാണ്" എന്നു പറഞ്ഞു. തിരുമനസ്സുകൊണ്ട് ആ സമയവും കോവിലെഴുന്നെള്ളീട്ടുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അതും കേട്ടു. കൊട്ടാരത്തിൽ എഴുന്നള്ളിയ ഉടനെ ആ നമ്പൂരിയെ വരുത്തി,
 
 "അങ്ങേപ്പോലെ സ്വാദറിഞ്ഞു ഭക്ഷിക്കുന്നവർ ചുരുക്കമാണ്" എന്നും മറ്റും സന്തോ‌ഷപൂർവം കല്പിക്കുകയും നമ്പൂരിക്ക് ഒരു സമ്മാനം കൊടുത്ത് അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
 
 
ഇങ്ങനെയാണ് കോടൻഭരണിയുടെയും അതിലെ മാങ്ങയുടെയും വിശേ‌ഷം. ആ മാങ്ങ ഒരിക്കൽ കൂട്ടീട്ടുള്ളവർ അതിന്‍റെ സ്വാദ് ഒരിക്കലും മറക്കുകയില്ല. ആ കോടൻഭരണി ആ ഇല്ലത്ത് ഇന്നും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിലെ മാങ്ങയ്ക്കുള്ള അനന്യസാധാരണമായ ആ വിശേ‌ഷം ഇന്നും കണ്ടുവരുന്നുമുണ്ട്.
 

രഞ്ജിത്ത് മാത്യു

 

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ്    

അടുത്ത ലക്കം : മംഗലപ്പിള്ളി മൂത്തതും പുന്നയിൽ പണിക്കരും
 

 

വേലിക്കെട്ടുകൾ (നീണ്ടകഥ) - 6

Metrom Australia July 29, 2020

ആലിന്‍ ചുവടില്‍ ജീപ്പിറങ്ങി, അരിപ്പവീണ ശീലക്കുട നിവര്‍ത്തി ഉസ്മാന്‍ നടന്നു .

മഴ ശക്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു,  മണ്‍ പാതയില്‍ ചാലുകള്‍ തീര്‍ത്ത് മഴവെള്ളം  അതിന്റെ  ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഒഴുകുകയാണ്,

ഉസ്മാനും ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്, ഭാരം പേറിയ മനസുമായുള്ള ജീവിതം, അസഹനീയമാണ്, ഇന്ന് അതിനൊരു തീരുമാനം  ഉണ്ടായേ പറ്റൂ,

എത്ര സമയം നടന്നെന്നറിയില്ല,  എങ്ങിനെ  തന്റെ അഭിപ്രായം മൈമൂന യുടെ  വീട്ടുകാരോട് അവതരിപ്പിക്കും, എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ .

മണ്‍പാത വിട്ട് വെള്ളം കുത്തിയൊഴുകുന്ന ഇടവഴിയിലൂടെ കുത്തനെ മുകളിലോട്ട് നടക്കണം വീടെത്താന്‍, ഇടവഴിയില്‍ നിന്നും കുത്തുകല്ല് കയറി, മൈമൂന യുടെ വീടിന്റെ  ഉമ്മറത്തെത്തിയപ്പോള്‍, അവിടെ  ആളനക്കം ഉള്ളതായി തോന്നിയില്ല.

കോലായില്‍  ഓരത്തുള്ള  കരി മെഴുകിയ ബഡാപ്പുറത്ത് കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു. ഓലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഇക്കിടക്ക് വരുന്ന തുള്ളിവെള്ളം, കോലായില്‍ അവിടെഇവിടെയായി ചെറിയ  കുഴികള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു.

തെല്ലു നേരം അവിടെ  ഇരുന്ന് തിരിച്ചു നടന്നു അയാള്‍  ഇടവഴിയില്‍ നിന്ന് നിരത്തിലേക്ക് കയറുന്നിടത്തെ വീട്ടില്‍ നിന്നൊരാള്‍ കൈമുട്ടി വിളിച്ചു, വരാന്‍ ആഗ്യം കാണിക്കുന്നു.
അവിടേക്ക് ചെന്ന ഉസ്മാനോട്  വൃദ്ധനായ വ്യക്തി  ചോദിച്ചു,  

ആരാ?

ഇടവഴീക്കൂടി പോകുന്നത് കണ്ടു.  

മൊയ്തീന്‍ കുട്ടീടെ വീട്ടില്‍ പോയതാണെങ്കില്‍ അവിടെ  ആരും കാണില്ല.

അളിയന്‍ കുഞ്ഞിപോക്കരിന്റെ  മോന്റെ മാര്‍ക്ക കല്ല്യാണം ആണ് ,,എല്ലാരും അവിടെയാ,,,

താന്‍ ചോദിക്കണം എന്ന് കരുതിയത്, മുഴുവന്‍ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട്, ഉസ്മാന് കൂടുതല്‍  സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല .

താനാരാണെന്നത് മറച്ചു വെക്കാന്‍, ചെറിയ  നുണ പറയേണ്ടി വന്നു,,,

ആലിന്‍ ചുവട്ടില്‍ നിന്ന്  കുറച്ച് മുന്നോട്ട്  നടക്കണം മൈമൂന യുടെ അമ്മാവന്‍ , കുഞ്ഞിപോക്കരുടെ വീടെത്താന്‍ റോഡുവക്കില്‍ തന്നെയാണ്, വീട്, നടന്ന് വീടിനടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ മുറ്റത്തിട്ട താര്‍പ്പായ പന്തലില്‍ നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍, ബന്ധുക്കളെയും സമ്പന്തക്കാരെയും നാട്ട് പ്രമാണിമാരെയും വിളിച്ച് കെങ്കേമമായ, പരിപാടിയാണവിടെ.
മൈമൂനയുടെ വീട്ടുകാര്‍ തീരെ ദരിദ്രരാണെങ്കിലും, അമ്മവന്‍ വിജയവാഡയില്‍ കുറേ പീടിക നടത്തി സമ്പന്നനായ ആളാണ്.

താനും ഇവിടെ  ക്ഷണിക്കപ്പെടേണ്ടവന്‍ ആയിരുന്നു , ഇങ്ങനെ ഒരവസരത്തില്‍, വലിഞ്ഞു കയറി ചെന്നാലുള്ള അവസ്ഥ എന്താകും, എന്ന ബോധം, അയാളെ ആശയ കുഴപ്പത്തിലാക്കി. വീടും കടന്ന് പിന്നെ യും കുറേ ദൂരം മുന്നോട്ട്  നടന്നു.  ആള്‍കൂട്ടത്തില്‍ എവിടെ യെങ്കിലും മൈമൂന യുടെ മുഖം കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന്  അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ പരതുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍.

തുടരും ... 

അസീസ് ചക്കിട്ടപാറ 

കവർ ചിത്രം: ബിനോയ് തോമസ്